Details and opening hours restaurant Dell'Anno - Mijn Kortrijk

MMiH

• 5

on Fri Nov 25

Flag as inappropriate  

Sinds april 2011 is deze zaak overgenomen en wordt gerund door Steven Neyrinck - chef kok - en Tijs Coessens - maître-sommelier, beiden afkomstig uit het ‘Oud Konijntje’ te Waregem. Eindelijk een gastronomisch top restaurant in Kortrijk!!! Nieuwe website: www.dellannokortrijk.be

maarten

• 1

on Sun Mar 21

Flag as inappropriate  

O sterren was de beste keuze

Dirk Van Deynze

• 1

on Mon Mar 15

Flag as inappropriate  

We hadden al meer dan 6 maanden voordien gereserveerd. Niet zonder moeite. Maar op 23 januari was het zo ver: op zaterdagmiddag gingen we met z’n achten aan tafel bij Claudio en Gaelle. We hadden uiteraard allemaal de lovende critici gezien op televisie, dus we verwachtten ons aan een heerlijke maaltijd. Bovendien hadden we de tafel in de keuken gereserveerd, dus dat zou het nog extra gezellig maken.
Om 12.15u kwamen we met vieren als eersten toe, samen met nog andere gasten. Het restaurant was echter leeg. Na enkele minuten wachten gingen we zelf op zoek naar een kelner. We vonden hem in de keuken. Hij wees ons een tafel in de zaal aan. Toen we vertelden dat we de keukentafel gevraagd hadden, keek hij ons zeer verwonderd aan. “Dat moet een vergissing zijn, want aan de keukentafel kan je onmogelijk met acht man zitten.” klonk het kordaat. Alsof hij dit elke dag moest zeggen. Dus wij gaan braaf aan de tafel in de zaal zitten. Uit nieuwsgierigheid ging ik toch zelf even kijken. Er was meer dan plaats genoeg voor acht, maar er stond een tafel voor 6. Dus terug even aan Brecht gevraagd. “Neen, dat gaat echt niet.” Na wat aandringen zou hij met de chef overleggen. Vijf minuten later komt hij vragen met wie we gebeld hebben om te reserveren, zodat ze deze persoon zouden kunnen berispen. Toen kwam onze vriend die gereserveerd had binnen, en wat bleek: hij had de week voordien nog met Claudio gebeld om te vragen of er nog een extra koppel mee kon komen. “Dat kan, maar dan niet aan de keukentafel, want daar kan je maximaal met 8 zitten.”. Wat meteen een einde stelde aan de discussie, maar ook aan het toneeltje dat de kelners ons trachtten te verkopen. Blijkbaar vonden ze het niet de moeite om de tafel voor 6 te veranderen in één van 8; wat nochtans maar 5 minuten tijd kostte, want zolang duurde het voor ze ons naar de keukentafel brachten. Toppunt van al: in het reservatieboek stond bij onze naam vermeld: ‘VIP tafel’.
Tot onze spijt was dit voorval echter een goed voorbeeld van de gastvrijheid in restaurant Dell’anno. Op geen enkel moment van het zesgangen menu (we gingen resoluut voor het full option menu) werd ons gevraagd of het gesmaakt had; de mensen uit de keuken hebben ons gedurende de bijna 5 uren dat we aan tafel zaten geen blik gegund; extra water dat we vroegen werd niet gebracht; en welke kaas we op ons kaasbord hadden moesten we zelf uitzoeken. In plaats van ergens “te gast” te zijn, voelden we ons indringers met de constante neiging ons te willen excuseren voor de tijd die we hen benamen.
Geen nood, het heerlijke eten zou dit alles doen vergeten. Gaelle was er niet. Die is aan het studeren, dat hadden we in de boekskes gelezen. Maar we hadden ook gelezen dat Claudio dag en nacht in zijn keuken staat. Niet die dag dus, want we hebben hem nergens kunnen bespeuren.
Het eten dus.
Bij een spumanté als aperitief kregen we drie kleine hapjes, die best lekker waren. Als eerste gerecht kwam er een salade met selder en kortgebakken tonijn en oester op het bord. De salade was aangemaakt met een lekkere vinegrette, maar de tonijn kon duidelijk meer kruiding gebruiken. Bovendien waren er borden met twee grotere stukken tonijn en borden met twee hele kleine stukjes tonijn. Hier hadden ze kunnen op letten.
Daarna kwamen sint-jacobsnootjes met risotto van saffraan en butternut; correctie: 1 nootje. Er zijn in de twee reeksen van “Mijn Restaurant” al heel wat woorden gevloeid over goede risotto. Ze zouden bij Dell’ano dus beter moeten weten: de rijstkorrels kon je zonder moeite volledig plat duwen; rijstpap dus. Verder was hij veel te zuur.
Dan een gerechtje waar we zeker naar uitkeken en de reden waarom we voor het zesgangen menu gingen, want het was de extra plat: gebakken en rauwe langoustine en ganzenlever. Niets zo lekker als rauwe langoustine met zijn subtiele zilt-zoete smaak. Maar na bewerking door de chef bleef er een “tartaar” over die het uizicht had dat hij al een keer gegeten was en de heerlijke smaak was volledig bedolven over veel te veel zout. Gelukkig was de gebakken langoustine wel lekker. De ganzenlever was opgerold met gedroogde ham, maar veel te flauw afgekruid.
Vervolgens kregen we een stukje gebakken zeebaars. Hierop een soort onbestemde tomatencoullie. Mijn stuk vis was koud (niet eens lauw) en volledig rauw, terwijl die van anderen wel warm en gebakken was. Mensen, wat gebeurt hier toch allemaal? Nochtans was er van stress in de keuken geen enkel spoor. De ploeg stond er ontspannen bij en had tijd om wat te lachen en te grappen; niet met ons, onder elkaar.
Het hoofdgerecht was filet van parelhoen met pasta. De pasta was na het slaatje uit het eerste voorgerecht het tweede gerecht dat wel zeer lekker was. Brede papardelle, perfecte garing en saus. De parelhoen was dan weer niets anders dan een gebakken kippenfilet. Nochtans was de parelhoen blijkbaar in zijn geheel ingekocht, want ondertussen waren ze in de keuken de bouten aan het verwerken. Het hoeft toch geen uitleg dat dit vlees aan het karkas gegaard veel sappiger en smaakvoller is.
Zelf koos ik voor de kaas in plaats van het dessert, maar dit bleek wel gesmaakt te worden door de tafelgenoten die er voor kozen. Op het kaasbordje (ik had wel graag van de kaaskar gekozen zoals op het menu vermeld staat) lagen vier stukjes kaas. Zeer lekker, maar we hebben nooit geweten welke kaas ons werd voorgeschoteld.
Al bij al was het eten meer dan ondermaats. Onbegrijpelijk als je op televisie zag dat de recensenten van Gault-Millau en Michelin de gerechten de hemel in prezen. We hadden het graag aan Claudio gevraagd, maar die zat heel de namiddag (bijna 5 uren) “bij de boekhouder”. Volgens de televisiebeelden kan hij wel koken. Waarom doet hij het dan niet? Ik kan niet geloven dat dit een eenmalig noodsituatie was. In de keuken was er niet de minste stress. Gewoon business as usual. Voor deze grote onvoldoende betaalden we 120 € per persoon. Een stevige afknapper dus. Gelukkig was het gezelschap wel 5 sterren waard.